lijnweigerende Spanjolen op dinsdag

Deze dag stond in het teken van Spaanse lijnweigeraars.

Allereerst was daar Taco, de Spaanse podenco, in de ochtendploeg.

Als we tijdens een strandwandeling een stukje duin meepakken gaat Taco altijd even aan de lijn. Het stikt er namelijk van de konijnen en podenco’s staan niet voor niets bekend als dwangmatige konijnenjagers. Toen we vanmorgen dus het duin ingingen riep ik Taco bij me met de bedoeling hem even aan te lijnen. Dat ging niet geheel volgens plan. Meneer griste het frolicje dat ik paraat had uit mijn hand en rende er direct vandoor terwijl hij nog iets in de trant van ‘vete a la mierda met je lijn’ riep. Vervolgens liet hij zich echt niet meer aanlijnen en bleef steeds verder weg van de roedel. Ik besloot weer terug te lopen in de richting van de strandopgang, het brede strand op, ver weg van Meijendel waar een podenco zomaar wekenlang op konijnen zou kunnen jagen. Dat werkte, hij ging voor ons uit, terug richting Scheveningen. Collega’s Joyce en Misja die inmiddels op de hoogte waren deden een poging hem te lokken (bedankt nog!) maar Taco trapte er niet in, vrijheid blijheid, en rende verder richting strandopgang. Plan B dan maar: iedereen aan de lijn en terug naar de bus in de hoop dat Taco mee zou lopen. Dat werkte, Taco snelde voor de troepen uit naar boven. Gelukkig had de werkploeg die met groot materieel met de betonplaten op de strandopgang aan de slag was net even pauze. Terug bij de bus deed ik de achterdeur open en Taco sprong er direct in. Pfew! Die gaat voorlopig aan de lange lijn…

Dan was er ’s middags Toto, de Spaanse pointermix, wiens sluimerende jachtinstincten hem af en toe aanzetten tot schijnaanvallen op andere honden in het bos.

Zo ook vandaag. Tot driemaal toe. Na de tweede keer mocht hij al even afkoelen aan de lijn, na de derde keer vond ik het tijd om hem voor de rest van de wandeling aan te lijnen. Dat voelde hij, toen ik hem bij me riep rende hij zenuwachtig een paar rondjes (nét buiten bereik) om me heen maar hij liet zich echt niet meer aanlijnen. Zelfs een frolicje mocht niet baten, hij riep iets in de trant van ‘vete a la mierda met je frolicje’ en hield gepaste afstand. Het was pas twintig minuten later dat ik hem met een onverwachte lassoworp kon verrassen en hem eindelijk te pakken had. Pfew! Die gaat voorlopig aan de lange lijn…
Read more “lijnweigerende Spanjolen op dinsdag”

Duinen en Bosjes op donderdag

Voor de zekerheid gekleed in een regenjack (geen spijt van…) gingen we met de ochtendploeg het strand op en vervolgens de duinen in. Er stond een pittig windje en zoals altijd wordt men dan behoorlijk wild. Er werd zo wild gespeeld dat het spelen van een zekere husky met een zekere beagle toch verdraaid veel op beagle-pesten begon te lijken. Terwijl husky voor een time-out aan de lijn werd geslingerd dacht beagle ‘bekijk het maar’ en hij ging er alvast vandoor, het duin af, strand op en terug richting bus. Gelukkig wandelde collega Misja iets verderop op het strand en die zag – na een korte telefonische briefing – kans zijn roedel aan een strandpaal te parkeren en runnaway beagle heel subtiel met een voertje te lokken. Eind goed al goed. (tnx Misja!)

De middagploeg ging aan de slag in de Scheveningse Bosjes. Ook ditmaal was men behoorlijk wild, dit zorgde gelukkig niet voor vergelijkbare incidenten, er werd enorm leuk gespeeld door iedereen, echt een feestje!

Read more “Duinen en Bosjes op donderdag”

Enerverende woensdag

De dag begon met een explosieve ochtendploeg op het strand.

Na de lancering knalde de bende direct alle kanten uit en werd er met snelheden waar men in Zandvoort jaloers op kan zijn achter elkaar aangejaagd. Een handvol Frolicjes hield de troepen nog enigszins bij elkaar totdat er enkele neuzen de lucht ingingen en iedereen er spoorslags vandoor ging. Mijn vermoeden werd al snel bevestigd; de wind kwam precies van de plek langs de duinen waar al maanden een zeehond ligt te ontbinden. Ik kon gelukkig iedereen terugroepen, behalve Tulp (wie anders…), die was echt niet meer te stoppen. In de verte zag ik haar koprol na koprol maken door het kadaver. Nadat iedereen vliegensvlug was aangelijnd zette ik een sprint in maar dat had mevrouw direct in de gaten en met een groot stuk ‘iets’ in haar bek verdween ze de duinen in. Terwijl de rest braaf aan de paal van een afvalbak stond te wachten opende ik de jacht op Tulp. Met succes, binnen enkele minuten kon ik haar voor de wind verrassen en trapte ze zowaar in de klassieke Frolic-val. Eenmaal terug bij de rest kwamen ons de eerste paardenmeisjes al tegemoet en ik besloot mijn verlies te pakken en met de hele bende aangelijnd de terugweg in te zetten. Tulp is nog even ouderwets getuchtigd met de lage drukspuit en haar baas deed er bij thuiskomst met shampoo en tuinslang nog een schepje bovenop. Dat zal haar leren!

De middagploeg ging voor de verandering een keer niet richting Zandmotor maar had een boswandeling in Clingendael op het programma staan. Aldaar hadden we een rendez-vous met de roedel van Sanne van de concurrentie. Dat werd een bijzonder gezellige boel maar na de roedelscheiding mistten wij toch ineens twee leden van onze eigen club; Fida en Ventje hadden de kuierlatten genomen. Na lang roepen kwamen ons van heel in de verte twee stipjes tegemoet, drijfnat en helemaal onder het kroos. Die hadden hun eigen feestje gevierd in de tankgracht. Daar waar de bus vanmorgen nog naar kadavers rook neigde het vanmiddag meer naar rotte eieren en helse zwavelputten…
Read more “Enerverende woensdag”

Vrijdag…

We begonnen de dag met een gezellige boswandeling volgens het boekje met een piepklein ochtendploegje.

De middagwandeling verliep echter niet geheel volgens het boekje.

Het eerste stukje Zandmotor tot aan de lagune ging alles nog goed maar op weg naar de zee vond Molly dat ze toch echt wat badgasten die ver weg in de duinen lagen moest gaan lastig vallen. Zwaar beledigd omdat ik in mijn hoofd haalde haar driemaal te roepen ging mevrouw er vervolgens helemaal vandoor. Haar huisgenootje Tulp (ook geen onbekende van de vrijwilligers van het Zoekteam Vermiste Honden Haaglanden) zag haar kans schoon en ging met de snelheid van het geluid achter Molly aan. Terwijl wij de achtervolging inzetten zagen we het duo in de verte door verboden zaken rollen, deze vervolgens opeten, nog enkele badgasten lastig vallen en een hondje pesten, kortom, ons visitekaartje werd weer goed afgegeven vandaag. Nadat we kans zagen om Tulp met een strategisch ingezette boog de pas af te snijden en aan te lijnen gaf Molly zich ook binnen een kwartier gewonnen. Niet de laatste wandeling voor de vakantie die ik voor ogen had maar gelukkig ging het wel weer met voltallige roedel terug richting Den Haag.

Uiteraard is er – op 11 seconden na – niets gefilmd vanmiddag…

Read more “Vrijdag…”

Een enerverende aftrap van de week

De ochtendploeg verzorgde het openingsnummer van week 24 op het strand. Dat begon met een partijtje synchroonpoepen op de zandbanken, uitmuntend uitgevoerd en choreografisch weinig op af te dingen. Nadat we nog even, zichtbaar opgelucht, in pure verrukking over de zandbank holden ging het richting duinen. Niet in de laatste plaats omdat daar de dichtstbijzijnde afvalbak staat en ik met behoorlijk wat extra ballast van de zandbank afkwam. Na even goed door de duinen te hebben gesjeesd ging het over het strand terug met aan het eind van de wandeling nog een extra uitstapje naar de zandbank omdat we nog tien minuten speeltijd over hadden.

De middagploeg ging in verband met een vermiste hond bij een collega aldaar aan de slag in Clingendael. Nadat we eerst – heel braaf! – aangelijnd een zoektocht om het bos maakten gingen we in het bos lekker helemaal los. Op weg naar het schone water vonden Tess en Rinus het belachelijk dat we niet gewoon naar de stinkende tankgracht gingen die tenslotte veel dichterbij was. Rinus kwam nadat ik met mijn allerbeste lievehondenkoejesstem ‘Rinus” riep direct terug, van Tess weet ik al jaren dat dat in zo’n geval vergeefse moeite is dus iedereen maar weer aangelijnd om langs alle waterkanten op zoek te gaan. Men zat nog niet half aan de lijn toen de telefoon al ging; een collega had een drijfnatte Tess teveel in zijn roedel. Niet veel later kwam ook de blijde tijding dat de wegloper terecht was. Eind goed, al goed.

Read more “Een enerverende aftrap van de week”

Wegloopkoninginnen op koningsdag

Drie vorstelijke wandelingen vandaag, waarvan twee niet geheel volgens het boekje.

De eerste ronde vond vandaag plaats op het strand bij Zwarte Pad waar ons een uitgestrekte vlakte van maagdelijke zandbanken wachtte. Daarnaast was het ook nog eens windstil én extreem rustig. Dan kan er bijna niets meer mis gaan zou je denken… Wegloopveteranen Hachi en Molly dachten daar anders over. Molly ging richting Wassenaar achter een paar wandelaars met hond aan en Hachi vond het een goed idee om ‘m met opkomend water moeilijk ver weg de zandbanken op te smeren. Enfin, Molly wist ik samen met haar tijdelijke huisgenootje Tulp weer te lokken, Hachi kostte me een paar natte sokken maar die had eigenlijk zichzelf al gevangen op de zandbank (en zat voor de zekerheid al aan zes meter sleeplijn). Alsof dit allemaal nog niet voldoende was kregen we ook te dealen met een Pomme die weigerde het strand te verlaten omdat ze nog niet was uitgezwommen. Het leek verdikkeme wel echt werk vandaag!

De tweede ronde vond plaats op de Zandmotor bij Monster. Daar hebben we met een keurig brave roedel heerlijk gewandeld en gespeeld. Nul incidenten vallen er te rapporteren! Er lag wel erg veel groene ‘blob’ op het strand dus de zee sloegen we een keertje over.

De derde ronde voerde ons naar de Scheveningse Bosjes. Ook hier was het extreem rustig. Dat werkte nu eens een keer in mijn nadeel; puggle Rosie was het er niet mee eens dat ze geen rommel mocht eten in het bos en ging er beledigd vandoor. We hebben minstens een kwartier achter haar aangehold voordat er eindelijk iemand liep die we konden toeroepen even op haar lange lijn te gaan staan. Die lange lijn zit voorlopig met de andere kant ook aan mij vast, na vandaag zijn we eventjes klaar met dit soort hondenhumor…
Read more “Wegloopkoninginnen op koningsdag”

Hagel, een zonnetje, en toch weer hagel op vrijdagmorgen

“Geen neerslag verwacht” meldde buienradar vrolijk bij het ophalen van de laatste hond. Opgetogen zetten we met de ochtendploeg koers richting Zwarte Pad waar deze blijde tijding al snel een slechte grap bleek te zijn. Nog voordat er een hond van de lijn was viel er al een paar kilo hagel op ons dak. De bui was gelukkig van korte duur en om weer een beetje warm te worden liepen we met versnelde pas langs de vloedlijn richting Wassenaar.
Read more “Hagel, een zonnetje, en toch weer hagel op vrijdagmorgen”

De duinen in op dinsdag

Twee extra lange wandelingen in de duinen vandaag.

Dat “extra lang” was echter niet helemaal volgens planning…

In de ochtend had Rosie de grapjurk aan en verstopte zich tussen de helm, in de middag droeg Pacha de lolbroek en maakte precies dezelfde grap op precies dezelfde plek. Nu houden wij doorgaans best van een grapje maar de enige die er vandaag echt de lol van inzag was de parkeermeter, als lachende derde.

Read more “De duinen in op dinsdag”