Maandag…

De ochtendploeg maakte vandaag maar liefst twee strandwandelingen.

Tijdens de eerste vond een niet nader te noemen husky dat ze niet met de rest mee hoefde te doen en beter haar eigen route kon volgen. Toevallig voerde deze route precies langs allerlei verboden aanspoelsels die stuk voor stuk handig naar binnen werden gewerkt. Dat ondergetekende het daarna in zijn hoofd haalde haar bij de groep te roepen was uiteraard net een stapje te ver en dermate beledigend dat de majesteit ons abrupt de rug toekeerde en op een drafje terugliep richting strandopgang. Pogingen van hulpvaardige strandbezoekers om haar te vangen mochten niet baten en er zat weinig anders op dan de hele club aan te lijnen en de terugtocht in te zetten. Terwijl madam halverwege de strandopgang treiterend quasi nonchalant om zich heen stond te kijken slingerde ik de andere honden aan een paal. Onderwijl moest er een vrachtwagen omhoog. Ik – en ongetwijfeld ook de vrachtwagenchauffeur – ging er van uit dat mevrouw het nu wel op een hollen zou zetten maar niets bleek minder waar. Onverzettelijk bleef ze midden op het pad staan en de vrachtwagen moest goed in de remmen. Ik sprintte omhoog om haar aan te lijnen maar het loeder kon ineens tóch hollen. Wetende dat ze in de buurt van bus zou blijven dralen (wij kennen onze pappenheimers…) wandelde ik, enigszins op adem komend, op mijn gemak naar de bus, opende het achterportier en ja hoor, met een sierlijke boog sprong mevrouw vanuit het niets in de bus.

Opdat zij zich niet zou vervelen gaf ik mevrouw de taak vooral goed op de bus te passen waarna ik weer naar beneden liep om met de wel heel erg braaf wachtende roedel nog even een heel gezellige strandwandeling te maken. Blij, voldaan en veel te laat keerden we na afloop bij de bus terug waar een beledigde majesteit ons geen blik waardig gunde. Morgen de herkansing…

De middagploeg bestond door omstandigheden bijna volledig uit wat je – afgezet tegen de normale gemiddelde grootte binnen onze gelederen – klein grut zou kunnen noemen. Het was dan ook nauwelijks te merken dat we eigenlijk met een behoorlijk grote groep het bos in gingen. Dat we borderterriër Puk halverwege kwijt raakten viel in eerste instantie dan ook amper op. Die knurft was gewoon vrolijk rechts gegaan waar wij links gingen en hij kuierde op zijn dooie gemakje een stukje verderop door het bos toen hij door oplettende collega Sasha werd onderschept. Onder het genot van een regenbui die net een tikje steviger was dan waar we op gerekend hadden vervolgden we met voltallige roedel onze weg om uiteindelijk als een stel totaal verzopen katten bij de bus terug te komen.

De kop is eraf, de rest van de week kan alleen maar meevallen!

Read more “Maandag…”

Een bewogen donderdag

Een lange dag kort samengevat:

We begonnen met de ochtendploeg op het strand bij het Zwarte Pad. Omdat er een Japanse globetrotter, selectief dove partybeagle en een Zuid-Europees jachttalent aan de lijn bleven deden we een paar stappen extra, mijn vers geïnstalleerde stappenteller vond het een feestje. Bij het terugbrengen van de eerste ochtendklantjes kwam er een melding dat er bij Clingendael een hond van een collega was aangereden er er gewond vandoor was gegaan. Daar zijn we direct gaan helpen. Omdat de hond zich nergens meer liet zien en alle eerste stappen genomen waren uiteindelijk toch maar de ochtendploeg die braaf in de bus zat te wachten naar huis gebracht en de middagploeg opgehaald. Tussendoor kregen we wel nog even een flinke aanrijding op de Fahrenheitstraat, gelukkig alleen schade bij beide partijen… De middagploeg ging aan de wandel in Clingendael zodat we de wandeling konden combineren met de zoekactie en in de buurt zouden zijn indien nodig. Het werd een gezellige wandeling maar de hond was nog niet gevonden. Tijdens het terugbrengen kwam het bericht dat de hond terecht was, had zich zoals vermoed verstopt en was op een zere poot en gebroken nagel na in orde! Eind goed al goed.

Read more “Een bewogen donderdag”

Konijnenjacht op donderdagmorgen

De ochtendploeg ging aan de slag op het strand bij Zwarte Pad.

We kwamen tegelijk aan met herdermix Charly en zijn baas die we beiden van het strand kennen. Charly is hartstikke leuk maar ongecastreerd en altijd een bron van onrust bij met name de heren in de roedel, daarnaast schijnt zijn baas vrijstelling van de aanlijnplicht te hebben en dat was reden temeer om hen op de strandopgang een sportieve voorsprong te geven.

Na een klein half uurtje wandelen op een verder verlaten strand zagen we Charly en baas in de verte omkeren en ons weer tegemoet lopen. Ik zette een omtrekkende beweging in richting duinrand zodat we elkaar op ruime afstand konden passeren. Helaas, Charly had andere plannen en rende recht de roedel in. Juist op dat moment dook er vanuit het duin ook nog eens onverwacht de roedel van een beunHUS op en zaten we even in een chaotisch momentje. Uit routine telde ik snel de honden, één te weinig… Shit, Milo, berucht konijnenjager, had de 10 seconden onachtzaamheid vol weten te benutten en was ‘m onder het prikkeldraad door het duingebied in gesmeerd.

Terwijl de roedel braaf aangelijnd aan een paal stond snelde ik aan de andere kant van het prikkeldraad richting duintoppen. Ik zag al snel waar meneer zich ophield; de konijnen sprongen verderop aan alle kanten onder de duindoornen vandaan en inderdaad, daar liep Milo. Ik kon echter roepen wat ik wilde, meneer was te zeer in beslag genomen door zijn jachtdriften en gaf geen enkele respons. Wat de boel niet makkelijker maakte is dat het gebied vol staat met duindoorn, een ondoordringbare barrière, tenzij je een mini podenco (of konijn) bent en op je korte kromme pootjes overal onderdoor kunt rennen.

Vanaf de duintoppen kon ik af en toe even naar de roedel zwaaien die maar braaf stond te kijken naar wat er zich daar boven allemaal afspeelde. Ondertussen verdween Milo steeds dieper het gebied in, op een holletje van doornenbos naar doornenbos waar ik dan maar weer omheen moest zien te rennen. Ik besloot even op de hoogste duintop op adem te komen en verdere actie te plannen. Ik zag Milo langzaam richting een soort vallei bewegen en bedacht dat ik hem via de andere kant zou kunnen verrassen. Snel rende ik dwars door de doornenhel achterlangs naar beneden. Ik was nog niet beneden of ik stond al oog in oog met hem op grijpafstand, hebbes! Snel aangelijnd en nu via een hele grote (doornenvrije!) omweg teruggewandeld naar de roedel die nog steeds braaf aangelijnd aan de paal stond te wachten.

Hoewel… Finn (die dus duidelijk mijn halsbandenblogje nooit gelezen heeft) kwam ons al zonder halsband tegemoet gewandeld, in het midden van de groep stond een grote knoop van blauwe lijnen waar het hoofd van Rinus uitstak, en de lijn van Jip was nog maar 10 cm lang, de rest zat heen en weer door het prikkeldraad gevlochten.

Nadat iedereen uit de knoop was en ik een kleine tweehonderd doornen uit mijn schenen had getrokken (het bloed stond in mijn sokken, ik bespaar u de foto’s) was het tijd voor de terugweg. Veel te laat kwamen we – een jaartje van ons leven armer en weer een avontuur rijker – bij de bus aan.

Milo - konijnenjager
Milo, gran cazador de conejos

Weglopen op woensdagmiddag

Voor de woensdagmiddagploeg stond er een uitstapje naar Monster op het programma.

Het dreigde – als altijd – een fantastische wandeling onder idyllische omstandigheden te worden. We doken eerst in de lagune, rolden door alle eendenpoep die Tess vergeten was op te eten en renden ons rot op de grote vlakte richting het strand waar we direct de zee in holden. Read more “Weglopen op woensdagmiddag”

De dinsdag op het strand: valse start, zonnige finish

Vandaag kozen we er wederom tweemaal voor lekker wat geld stuk te gooien bij de parkeerautomaat op het Zwarte Pad.

Bij het uitladen van de ochtendploeg zag Spaanse Lola kans om over het hoofd van Jip en onder de poten van Joep door de bus uit te springen en er maar direct vandoor te gaan. Om een heeel lang verhaal kort te maken: een half uurtje later was ondergetekende er geheel buiten adem getuige van hoe ze aan de andere kant van de Pier enthousiast in de armen van haar eigenaar sprong. Omdat Lola haar workout inmiddels wel gehad had mocht zij direct mee naar huis. De rest van de ochtendwandeling verliep gelukkig zonder verdere incidenten.

Die incidenten waren er ook niet tijdens de middagwandeling (ok, Molly deed heel even net alsof ze wegliep maar daar kijken we al niet meer van op), het spannendste was toch wel het moment dat we een tennisbal vonden… Read more “De dinsdag op het strand: valse start, zonnige finish”

Een pittige start van de week

Wat een onaangenaam druilerige grauwe toestand vandaag!

De ochtendploeg liep op het strand

Iedereen weer helemaal door dolle zo na het weekend.

Het was dan ook hard werken! Ten eerste zat het weer niet echt mee, het eerste stuk leek het nog droog te blijven maar de druilerige terugweg met tegenwind was op z’n zachtst gezegd geen pretje. Daarnaast hield een aantal onverlaten zich niet helemaal aan het draaiboek en zag ik me genoodzaakt hier en daar een time-out aan de lijn uit te delen. Aan Hachi bijvoorbeeld omdat ze telkens vergat met ons mee te lopen, aan Joep omdat hij acute doofheid veinsde, aan Nena omdat ze een vers gehechte wond heeft waar ze niet aan mag krabben, aan Roka als lifetime award voor zijn gehele oeuvre en aan Luna omdat ze zelf was vergeten dat ze zo heet… Als compensatie voor al die aangelijnde types hielden we er wel lekker de pas in en wandelden wat verder dan normaal. Read more “Een pittige start van de week”

Uitwaaien met de ochtendploeg

De ochtendploeg ging met tegenwind aan de slag op het strand.

Roka mocht na de geslaagde experimenten afgelopen vrijdag en maandag weer los. Het duurde even tot dat besef was ingedaald, hij bleef nog zeker een kwartier netjes naast me lopen. Zodra het kwartje viel ging het echter mis, meneer koos direct het hazenpad. Read more “Uitwaaien met de ochtendploeg”

Dagje Scheveningen

Weer twee goede strandwandelingen in de pocket!

De ochtendploeg ging – op wat omtrekkende bewegingen om een paard en een politiewagen na – in een rechte lijn voor de lange afstand. De middagploeg zag zich genoodzaakt om de dagjesmensen heen te slalommen en kwam op de terugweg gezellig de roedel van collega Misja tegen. Dat was voor Charlie het moment om nog gezelliger met een andere hond mee te rennen en vervolgens even door te schakelen om op topsnelheid richting Pier te verdwijnen en dan maar meteen door te rennen naar huis! 🙈 Niet de eerste keer maar gelukkig is ook dit avontuur weer goed afgelopen… Read more “Dagje Scheveningen”

Zandmotorwandeling met wegloopverlenging

De vrijdagmiddagploeg sloot de week af op de Zandmotor bij Monster.

We genoten van een heerlijk ontspannen wandeling via de lagune naar de zee. Na extra lang aan zee te hebben gespeeld werd het tijd om ons te gaan drooglopen op de oneindige zandvlakte. Ik liep van het strand weg en de roedel volgde me, behalve Benny en Charlie, die waren verderop nog druk aan het sparren en rotzooien samen. Read more “Zandmotorwandeling met wegloopverlenging”