Vrijdag

Dit zat vandaag tegen:
De bestelde nieuwe voorbanden voor de bus zijn nog helaas nog niet geleverd. Dat werd dus toch nog enkele malen bijpompen vandaag…

Dit zat vandaag mee:
Tijdens beide wandelingen was er vandaag regen voorspeld maar tijdens beide wandelingen bleef dit beperkt tot een paar te verwaarlozen spatjes. Bonus: Beide wandelingen brak ook de zon nog even door.
Read more “Vrijdag”

Donderdag volgens hitteplan

Dankzij een lekke band vanmorgen ging het bij stap 1 van het voor vandaag uitgerolde hitteprotocol al faliekant mis; extra vroeg op pad gaan zat er niet in. Voor de 653e keer een schroef in een van de banden, uiteraard weer net op het randje van het loopvlak. Enfin, de heren van Henze autobanden (letterlijk bij huize Dog om de hoek) hadden binnen mum van tijd de schroef eruit en een propje-zonder-garantie erin, en binnen no time zaten we weer op de weg. Voorlopig maar even geen snelwegen op totdat de direct bestelde nieuwe voorbanden eronder zitten. Gelukkig heeft de bus (doomsday-prepper die ik ben) een 12V compressor aan boord en lukte het met af en toe bijpompen de band gedurende de dag op spanning te houden.

Met twee iets ingekorte wandelingen in de koelte van de Scheveningse Bosjes was het verder prima te doen vandaag. Voor het extra gemak had ik in de vorm van mijn zoon de beschikking over een goed ingewerkte assistent. Zonder al teveel haast draaiden we via de donkere schaduwrijke paadjes achtjes om de waterpomp. Gerend werd er nauwelijks, de activiteit beperkte zich voornamelijk tot het ingraven in het koele zand op de speelplekken. Na een uurtje was het voor beide wandelingen wel klaar.
Read more “Donderdag volgens hitteplan”

Dinsdag, de langste dag

De ochtendploeg bewandelde het strand bij het Zwarte Pad. Daar was het bij aankomst nog goed te doen qua drukte. Op de terugweg was het de kunst om de hele club bij elkaar te houden en alle tennisballen te ontwijken die ons langs alle kanten om de oren vlogen. De echte ergernis begon pas bij de strandopgang waar de massa zichzelf weer eens vrijstelling van de aanlijnplicht had verleend en we om de meter een loslopend feestnummer uit ons keurig aangelijnde roedel moesten zien te bonjouren. Mijn eigen Rinus knapt dit gelukkig met steeds meer plezier voor me op zodat ik lachend beleefd kan blijven tegen de massa.

De laatste meters werd mijn beleefdheid echter flink op de proef gesteld door eindeloos gehannes met twee loslopende honden van een meneer in roze Mr Marvis-shorts met bijpassende vrouw. Eerst zat er een te poepen op de plek waar een vrachtwagen wilde keren. Dat werd dan zowaar nog wel – tergend langzaam – netjes opgeruimd. Ondertussen moest er een auto van een strandtenthouder langs terwijl hond nummer twee in de weg kwam staan en er langs alle kanten mensen met al dan niet loslopende honden langs moesten. Wij stonden al die tijd netjes aan de kant te wachten totdat we konden passeren. De bijpassende mevrouw probeerde in een (niet bijster flatteuze) hilarische pose de twee honden aan de halsband uit de weg te trekken terwijl meneer op zijn gemakje, handen in de zak, ons de rug toekeerde en nog eens de weg ging staan versperren. Toen we eindelijk kans zagen er langs te glippen werd de roze Mr Marvis even aangetikt door twee grote nieuwsgierige neuzen (van mijn eigen Joep en Rinus). Meneer reageerde alsof zijn ledematen er werden afgebeten. Zijn beledigde blik bleef ons onafgebroken volgen. Ik vroeg of hij misschien nog iets wilde zeggen. Nee, hij keek alleen even. Prima, ik echter wel; om te beginnen dat hij zijn honden dient aan te lijnen daar waar de aanlijnplicht van kracht is. Ik hoorde achter me nog iets mompelen dat hij ‘maar twee honden had’. Dat verbroedert dan toch weer, dacht ik bij mezelf, ik heb zelf tenslotte ook maar twee honden…

De middagploeg was door enkele last-minute noodgevallen van een omvang waar je je met goed fatsoen niet mee in een bos kan vertonen. We zochten daarom de oneindige ruimte van de Zandmotor op. Qua route hielden we een beetje rekening met het het feit dat we nogal wat bejaarden in ons midden hadden. Er werd iets langer gepoedeld in de lagune en het ging met een slakkengangetje richting de zee om via het strand terug te slenteren naar de strandopgang. De jeugd kon ondertussen naar hartelust kilometers maken en wild achter elkaar rennen terwijl ieder er verder in eigen tempo een eigen feestje van maakte. Op het duinpad oogstte de bende veel bewondering door belachelijk netjes aan de lijn mee te wandelen. Trots en tevreden ging het terug richting Den Haag.

Read more “Dinsdag, de langste dag”

Wetness Day

Vanaf het moment dat de ochtendploeg gelanceerd werd (zodra we de laatste strandtent voorbij waren) werd het een groot ren- en zwemfestijn. We dachten heel slim 5 minuten wandeltijd van de wandeling af te smokkelen zodat we voor de regen weer in de bus zouden zitten. We hadden daarbij niet op enkele saboteurs binnen de eigen gelederen gerekend die de boel zodanig wisten te vertragen dat we alsnog de volle laag kregen en drijfnat bij de bus terugkwamen. Alle saboteurs zijn voor straf niet afgedroogd vandaag.

De middagploeg zocht haar heil in de Scheveningse Bosjes. Daar viel met wandeltijden weinig te smokkelen, het goot van begin tot eind. Dat maakte niemand verder wat uit, men was zo blij als een rotte zwijnen in een modderpoel. Zo zag men er overigens ook uit na afloop…

Read more “Wetness Day”

Vrijdag

De ochtendploeg maakte een recht-toe-recht-aan strandwandeling, kilometers (en hier en daar wat zeebanket) vreten. Beide pointermixjes regelden dat er geen meeuwen in de weg zaten waardoor we ongehinderd door konden lopen.

De middagploeg deed, zonder al teveel haast, het traditionele rondje Zandmotor. De temperatuur was inmiddels al lekker tot zomerse hoogten gestegen en daarom maakten we ons niet al te druk. Dit laatste is uiteraard niet van toepassing op hoog-energetische types als de boxer of de dobermann-pincher…

Read more “Vrijdag”

Woensdagmiddag op de Zandmotor

Het poepraapcorvee is doorgaans meer een ochtendactiviteit maar deze middagploeg had flink gespaard en er écht zin in. Er kwam geen einde aan, een kruiwagen voor het transport was geen overbodige luxe geweest. Al was het alleen al voor het type dat brokken eet die zó voordelig zijn dat je voor elke kilo die je aan de hond voert twee kilo terugkrijgt. En die twee kilo het liefst zo hoog mogelijk op, langs en tussen het helmgras lossen natuurlijk. Sta je dan met je poepzakje…

Of het diarree-geval dat een sleepspoor trekt vanaf de strandopgang tot aan de branding. Daar sta je dan met je poepzakje.

Voordat er zich existentiële levensvragen als “dus hier heb ik het allemaal voor gedaan in mijn leven?” of “waarom zou je dat zelfs maar overwegen op te rapen voor die paar schamele knaken?” aan mij op kunnen dringen begint het blij uitgelaten meutefeestje langs de branding terwijl de zon op spectaculaire wijze doorbreekt. Sta je dan met je kruiwagen voel poep…