Twee maal strand op dinsdag

Ons strandseizoen komt steeds dichterbij, we kunnen bijna niet wachten…

Vandaag was er nog even wat commotie op het strand, de laatste strandtenten worden afgebroken dus er beweegt nog veel materieel op en om het strand, de brandweer mocht een middagje buitenspelen en testte hoe hard de voertuigen over het strand kunnen vliegen en de eerste sulky kwam alweer voorbijgeraast.

Het paardenmeisje laat zich ook al steeds vaker zien, vandaag reed er bijvoorbeeld een exemplaar dat waarschijnlijk pas vanavond (als ze al haar selfies in chronologische volgorde terugkijkt) opmerkt dat er een roedel honden een half uur bezig is geweest om veilig om haar heen te bewegen.

Toch hebben we weer een beetje kunnen proeven hoe fijn het is als het hele strand van ons is in de wintermaanden. Read more “Twee maal strand op dinsdag”

Mister Dog maakt vrienden op het strand

Toen we vanmorgen het strand op kwamen stond er een werpstokkenmevrouw vrolijk met haar zombie hond pal voor de strandgang te ballen. Ik hield iedereen nog maar even aan de lijn en maakte een grote omtrekkende beweging. Toen ik er net voorbij dacht te zijn liep mevrouw ineens gezellig dezelfde kant op, ondertussen ballen alle kanten – vooral de onze – uitsmijtend. Ik besloot maar even te wachten om haar een lichte voorsprong te geven.

Onderwijl kwamen er vanaf de Pier twee paardenmeisjes onze kant op gehuppeld dus hield ik de roedel nog iets langer aangelijnd tot ook zij voorbij waren. In het voorbijgaan werden we netjes begroet en bedankt door de dames. ‘Zo kan het dus ook!’ dacht ik nog bij mezelf.

De werpstokkenmevrouw had inmiddels een redelijke voorsprong dus ik gooide de hele bende los en het feest kon beginnen. We hadden nog geen honderd meter gelopen toen de werpstokkenmevrouw zich plotsklaps omdraaide en de bal onze kant uit wierp. Ik bewoog snel richting de branding en riep iedereen met me mee. Mevrouw liep stevig door en gooide de bal nog een keer, nu midden in de roedel. Joep had hem als eerste. ‘Hé’ werd er naar me geroepen ‘hij heeft de bal gepikt’. Ik bedankte haar beleefd voor de bal en voor ik het wist was ik een ‘eikel’. Omdat ik de beroerdste niet ben ruilde ik de bal met Joep voor een frolicje en gaf hem terug aan mevrouw. ‘Ik heb ook recht om hier te lopen’ probeerde ze nog maar het was al te laat, ik gaf haar de blik! Gelukkig voor haar droeg ik een zonnebril anders had het nog eens slecht met haar kunnen aflopen.

Vrolijk wandelden wij verder. Net toen ik een gezellig frolic-momentje wilde inlassen met z’n allen zag ik de twee beleefde paardenmeisjes van daarnet met de snelheid van het licht op ons afstormen. In volle galop denderden ze dwars door de roedel. In een reflex nam ik een duik naar Pacha (notoire paardenjager), greep hem bij zijn tuig terwijl ik met de lange lijn van Dirk tussen mijn tanden geklemd de rest bij me probeerde te roepen maar dat laatste was uiteraard totaal kansloos, binnen een paar seconden was de hele roedel aan de horizon verdwenen. Niemand heeft ooit nog iets van ze vernomen….

Een enerverende ochtendwandeling

En enerverend was het! Eerst kwamen we gezellig nog oude bekenden tegen maar al snel werden we omsingeld door paardenmeisjes – waaronder een heuse prinses en haar gevolg – politiewagens, de vogelambulance, andere strandvoertuigen en wat dies mee zij…

Wij zijn ons heil maar gaan zoeken in de duinen waar vervolgens heerlijk gespeeld werd. Voor Nena waren de verleidingen echter te groot en zij smeerde hem onder het prikkeldraad door Meijendel in en wij zagen haar van grote afstand over de duinentoppen vliegen terwijl de konijnen – letterlijk- voor haar uitsprongen. Uiteindelijk lukte het om weer met een complete roedel bij de bus terug te keren.

Een vrijdag aan zee

Mister Dog vertoefde weer eens een dagje aan zee.

Het ophaalschema was door een druk ochtendprogramma met garagebezoek en huurbus regelen een beetje aangepast vandaag en de wandelingen wat ingekort (hoewel dat laatste nauwelijks gelukt is).

Toen de ochtendploeg zijn entree maakte op het strand doemde er vanuit de mist een horde ruiters op. Mijn paardenmeisjesalarm begon meteen te piepen en met versnelde pas stuurde ik de roedel keurig in het gelid richting branding opdat de horde ons kon passeren. Er klonk zowaar een bedankje vanuit de horde. Verbaasd keek ik op om direct in de volgende verbazing te vallen; het was Prinses Beatrix in hoogsteigen persoon die ons bedankte, wat een welopgevoed paardenmeisje is dat!

Na deze vorstelijke start verviel de roedel al snel in de normale vrijdagmorgenroutine; iedereen aanblaffen, op vreemde honden jagen, vieze dingen van het strand eten, ongeoorloofd in de duinen verdwijnen, etc, etc.

De middagploeg mocht onder zonniger omstandigheden aan de slag. Ook in de middagploeg vierde de rebellie hoogtij maar omdat er a. helemaal niemand meer op het strand liep en het b. bijna weekend was hebben we ons daar maar niet meer al te druk om gemaakt.

  • Een compilatie van de ochtend- en middagwandeling

schemer

  • toch iets later dan gepland, het schemert al bijna

vrijmibo

  • Op de parkeerplaats staat alles al gereed voor de vrijmibo

Een zonnige boswandeling met de middagploeg

Zonnige toestanden vanmiddag en typisch zo’n wandeling waarop we alleen maar vriendjes tegenkwamen in het bos. Er werd dus heel wat afgespeeld. We hadden ook tot drie maal toe een Oost-Indisch dove verstekeling in de roedel. Baasjes tevergeefs roepen, stampvoeten en fluiten, u kent die situaties wel. We zijn ook veel te gezellig…

Op weg naar de grote zandvlakte moesten we even allemaal aan de lijn want de boel was daar ingenomen door een kudde verdwaalde paardenmeisjes. Zagen we gelukkig nét op tijd! Via de donkere paadjes zijn we naar de paardenvrije zone geslopen om lekker verder te spelen.

Schuilen in het bos met de woeste vrijdagochtendbende

De altijd woeste vrijdagochtendploeg komt niet zo vaak in het bos, met zo’n drukke bende zoeken we doorgaans liever een beetje de ruimte van het strand op. Vandaag was de groep extra groot en noopten de weersomstandigheden ons toch naar het bos uit te wijken.

Omdat het flink begon te regenen zodra we bij het bos aankwamen besloot ik het redelijk beschutte ruiterpad te nemen omdat er met dit weer toch niemand met zijn paard het bos in zou gaan. Dat bleek een flinke misrekening want na nog geen minuut botste de roedel frontaal op twee ruiters. In een van de twee meende ik de hofstalmeester te herkennen. Beiden hielden gelukkig het hoofd koel en wonder boven wonder gebeurde er – op wat hysterisch geblaf na – niets en gaf eenieder (zelfs de notoire paardenjagers!) gehoor aan mijn verzoek vooral snel mee te lopen naar het wandelpad. Dat ik dit nog eens mocht meemaken met deze groep barbaren…
Excuses hofstalmeester, wij liepen op het verkeerde pad en bovendien ben ik zelf altijd redelijk ontstemd als er paardenmeisjes op de wandelpaden ronddolen.

Er liepen er overigens wel meer op de verkeerde plek vandaag; op de grote hondenspeelvlakte rende de roedel ineens door een groep hevig geschrokken peuters. De dames van de opvang dachten dat het een goed idee was om zich daar met een roedel ukkies te verpozen. Toen ik mij verontschuldigde en duidelijk maakte dat er nog geen 50 meter verderop een prachtige hondenvrije kinderspeeltuin was te vinden werd ik aangekeken of ik van een andere planeet kwam. We zijn maar vlug doorgelopen…

peuters

Eigenlijk was ik vandaag reuze trots op de vrijdagochtendbende, ze waren ongehoord sociaal naar andere bosbezoekers en bleven keurig bij elkaar allemaal, chapeau gasten!

Op paardenjacht met de ochtendploeg

We waren er vanmorgen lekker vroeg bij en begonnen de wandeling op een verlaten en zonnig strand. Die idylle hield ca tien minuten stand. Alsof men het met elkaar had afgesproken stroomde het strand daarna vol met mountainbikers, werpstokkenvolk, dagjesmensen en paardenmeisjes. Hier was niet tegenop te werken; terwijl ik drie vraatzuchtigen van ontbindende rommel stond te trekken renden er achter mijn rug al een aantal jagers achter een paard aan en zag ik in mijn dooie hoek nog net beide wannabe-rottweilers er met de bal van iemand anders vandoor gaan. Ik besloot het allemaal maar eens een keer lekker te laten gebeuren en ben vrolijk fluitend met de zon in mijn gezicht doorgemarcheerd. Alle werpstokartiesten, dagjesmensen, paarden – meisjes incluis – en natuurlijk de honden hielden er een heerlijk intensieve workout aan over en ik ben zelden zo relaxt het strand afgekomen. Win/win zeg ik u!

Dinsdag in de mist

Onze favoriete speeltuin Zwarte Pad was weer toegankelijk, zonder slagboom zelfs dus eerste €5 van vandaag is alvast verdiend! Het was er heerlijk rustig, gelukkig maar want Twix, Jojo én Spook waren vandaag van de partij en dat geeft al drukte genoeg. Het lukte me zowaar om de hele bende onaangelijnd langs een ruiter te leiden. Toen die bijna in de mist aan de horizon was verdwenen bedacht Spook dat paarden toch wel heel erg leuk zijn en verdween er met gezwinde spoed achteraan. Normaal gesproken zou ik dan rustig doorwandelen in de wetenschap dat de cliëntele er uiteindelijk toch voor kiest bij de roedel te mogen horen maar de combinatie husky/puber was me toch net iets te link.
Twintig minuten en heel veel stappen verder vonden we haar, ze wilde net de strandopgang opgaan, achter haar nieuwe vriend de labradorpuber aan. Omdat we nog een half uur speltegoed hadden zijn we weer omgekeerd richting Wassenaar. Spook probeerde nog twee keer richting Pier te ‘ontsnappen’ en heeft daarom de laatste kilometers veilig aan de lijn gelopen.

Hana
Hana on the lookout for Spook
de terugweg: weer zicht van hier tot pier
de terugweg: weer zicht van hier tot pier