Even voorstellen…

Hi! Ik ben Zasha, Jack Russel, teef, 5+ jaar oud met een niet te onderschatten attitude.

Ik ken Mister Dog al jaren. Ik mocht vroeger met hem mee toen hij nog met een andere roedel liep en ik kom hem nog regelmatig tegen in de Scheveningse Bosjes en dan lopen we altijd gezellig een stukje op.

Vandaag mocht ik met de ochtendploeg mee en dat werd een fijne wandeling met een afwisselend programma; van hyperactiviteit tot snuffelmodus. Gewoon een partijtje hond zijn dus eigenlijk, heerlijk vind ik dat!

Morgen ben ik ook weer van de partij, tot dan…

De vrijdagmiddagploeg mocht de wandelweek afsluiten op de hondendijk

Omdat het weer, de ophaalroute en de grootte en samenstelling van de roedel het toestonden reden we vanmiddag weer eens ouderwets door naar de hondendijk in Monster. Het leek wel zomer, broeierig warm, t-shirtje, iedereen lekker door de sloot banjeren, lachende mensen op de dijk. Wat een feest!

Fijn weekeinde allemaal!

Schuilen in het bos met de woeste vrijdagochtendbende

De altijd woeste vrijdagochtendploeg komt niet zo vaak in het bos, met zo’n drukke bende zoeken we doorgaans liever een beetje de ruimte van het strand op. Vandaag was de groep extra groot en noopten de weersomstandigheden ons toch naar het bos uit te wijken.

Omdat het flink begon te regenen zodra we bij het bos aankwamen besloot ik het redelijk beschutte ruiterpad te nemen omdat er met dit weer toch niemand met zijn paard het bos in zou gaan. Dat bleek een flinke misrekening want na nog geen minuut botste de roedel frontaal op twee ruiters. In een van de twee meende ik de hofstalmeester te herkennen. Beiden hielden gelukkig het hoofd koel en wonder boven wonder gebeurde er – op wat hysterisch geblaf na – niets en gaf eenieder (zelfs de notoire paardenjagers!) gehoor aan mijn verzoek vooral snel mee te lopen naar het wandelpad. Dat ik dit nog eens mocht meemaken met deze groep barbaren…
Excuses hofstalmeester, wij liepen op het verkeerde pad en bovendien ben ik zelf altijd redelijk ontstemd als er paardenmeisjes op de wandelpaden ronddolen.

Er liepen er overigens wel meer op de verkeerde plek vandaag; op de grote hondenspeelvlakte rende de roedel ineens door een groep hevig geschrokken peuters. De dames van de opvang dachten dat het een goed idee was om zich daar met een roedel ukkies te verpozen. Toen ik mij verontschuldigde en duidelijk maakte dat er nog geen 50 meter verderop een prachtige hondenvrije kinderspeeltuin was te vinden werd ik aangekeken of ik van een andere planeet kwam. We zijn maar vlug doorgelopen…

peuters

Eigenlijk was ik vandaag reuze trots op de vrijdagochtendbende, ze waren ongehoord sociaal naar andere bosbezoekers en bleven keurig bij elkaar allemaal, chapeau gasten!

De middagploeg zocht verkoeling in de schaduw

De middagploeg liep via de schaduwpaadjes van de ene duinwaterpomp naar de andere en weer terug. Het was een gezellige wandeling met als hoogtepunt de tennisbal die door Roef werd gevonden, wat een commotie! Wie de moeite neemt om de video uit te kijken is getuige van het feit dat zelfs de beste roedelcoach weleens over zijn eigen voeten struikelt.

Met een forse kudde op het strand

We waren nog geen vijf minuten op het strand of de harde kern* zat al met vijf man achter een angstig hondje aan en als er iets is dat pertinent niet mag bij Mister Dog in de roedel dan is het wel jagen op andere hondjes! Als je dan ook nog eens doet alsof je Mister Dog niet hoort om vervolgens achter het volgende hondje aan te gaan loop je ineens een stief kwartiertje met zijn vijven aan de lijn. Dat zal jullie leren. Vlegels.

Na deze onstuimige start hebben we gelukkig nog wel van een fantastische wandeling genoten, wat een weer vandaag!

*Joep, Lok, Ginny, Spook en Maxx

De middagploeg aan de slag op het strand

In de veronderstelling dat de ochtendploeg de boel brandschoon had achtergelaten togen we ‘s middags nogmaals naar het strand. Het was inmiddels vloed en we konden slechts over een extreem smal strandje boordevol verse organische aanspoelsels beschikken. Ik besefte dat het wederom hard werken zou worden.

Nina was na een lange, slopende loopsheid ook weer eens van de partij vanmiddag. Ik had hooggespannen verwachtingen van de hereniging met haar BFF Penny maar die pakte anders uit dan voorzien; beide dames hadden alleen oog (lees: neus) voor het zeebanket in de vloedlijn en vonden elkaar pas interessant bij het thuisbrengen toen Nina zichzelf bij Penny voor de deur uit de bus wist te wurmen om nog even een partijtje te spelen in haar oude straat. Het kostte me welgeteld één een frolicje om haar uit te leggen dat ze pas een paar haltes verder aan de beurt was.