Gevalletje zeevlam tijdens de ochtendshift

Wat aanvankelijk een zonnige ochtendwandeling leek te worden werd al snel een mistige toestand, zeevlam, het trok in een paar minuten helemaal dicht.

Ik had weinig zin in een verrassingsaanval door uit de mist opdoemende knollen – er stonden twee paardentrailers op de parkeerplaats – en zette voor de zekerheid koers richting duinen. Daar waren we net op tijd, er scheurden al twee stuks pk langs de branding. Knuffelpuber Belle (die hem aan het begin van de wandeling al was gesmeerd om een beetje te rellen in de roedel van de concurrentie) vloog er tóch achteraan. Joep ook maar die bedacht zich halverwege gelukkig toch. Belle verdween richting Wassenaar en die zagen we pas tien minuten later helemaal verwilderd weer terug…

Op paardenjacht met de ochtendploeg

We waren er vanmorgen lekker vroeg bij en begonnen de wandeling op een verlaten en zonnig strand. Die idylle hield ca tien minuten stand. Alsof men het met elkaar had afgesproken stroomde het strand daarna vol met mountainbikers, werpstokkenvolk, dagjesmensen en paardenmeisjes. Hier was niet tegenop te werken; terwijl ik drie vraatzuchtigen van ontbindende rommel stond te trekken renden er achter mijn rug al een aantal jagers achter een paard aan en zag ik in mijn dooie hoek nog net beide wannabe-rottweilers er met de bal van iemand anders vandoor gaan. Ik besloot het allemaal maar eens een keer lekker te laten gebeuren en ben vrolijk fluitend met de zon in mijn gezicht doorgemarcheerd. Alle werpstokartiesten, dagjesmensen, paarden – meisjes incluis – en natuurlijk de honden hielden er een heerlijk intensieve workout aan over en ik ben zelden zo relaxt het strand afgekomen. Win/win zeg ik u!

De Maandagmiddagploeg

Voor vanmiddag stond de functionele test van de lange lijnen op het programma.

We namen er drie mee het strand op om te kijken of ze uitkomst konden bieden bij het aansturen van dwangmatige vreetmachines. Met vierenhalve labrador in de middaggroep hadden we een overschot aan ‘vrijwilligers’. Bailey, Senna en Maddy waren de uitverkorenen.

We hoefden niet lang te wachten op de eerste testsituatie. Er werd een verse drol gelegd en een niet nader te noemen labrador stond al in de starthouding om deze naar binnen te werken. Ik hoefde slechts mijn voet op de lijn te plaatsen terwijl ik een pedagogisch “Bailey don’t!” uitriep. Man wat een uitvinding dit, de rest van de wandeling had ik slechts mijn stem nodig om eerder niet genoemde labrador van het vreten af te houden. Ook Senna die – zonder nog te luisteren – als een tank overal overheen walst zodra zijn neus ergens iets eetbaars heeft gespot was vrij eenvoudig te corrigeren. Maddy is iets slimmer, die rent eerst een paar honderd meter buiten bereik voordat ze allerhande verboden zaken (krabbepoten!) naar binnen werkt, die moesten we dus in de buurt van de roedel zien te houden. Ook dat bleek een eitje.

Kort samengevat zijn de lange lijnen nu al een succes en u zult ze de komende tijd nog vaak in de filmpjes voorbij zien fladderen.